FANDOM


Właściwy opis drugiej wyprawy misyjnej poprzedza relacja ze zdarzeń ją poprzedzających i mających na nią wpływ. Chodzi przede wszystkim o spór Pawła z Barnabą o dobór towarzyszy podróży.

Dz 15, 36-38Edytuj

Dz 15, 36 Po pewnym czasie powiedział Paweł do Barnaby: «Wróćmy już i zobaczmy, jak się mają bracia we wszystkich miastach, w których głosiliśmy słowo Pańskie». 37 Barnaba chciał również zabrać Jana, zwanego Markiem; 38 ale Paweł prosił, aby nie zabierał z sobą tego, który odszedł od nich w Pamfilii i nie brał udziału w ich pracy.

Niechęć Pawła do Marka mogła mieć jednak głębsze znaczenie. Jak referuje W. Rakocy, Pesch sugeruje, iż Marek odłączył się w Pamfilii, gdyż nie zgadzał się na praktykę misyjną Pawła, a konkretnie niewymaganie od etnochrześcijan przestrzegania Prawa[1].
Poza tym konflikt mógł dotyczyć Cypru. Gmina chrześcijańska na nim istniejąca nie była założona przez Pawła i Barnabę, więc najprawdopodobniej Paweł nie chciał jej wizytować. Barnabie zaś na tym zależało, a zapewne i Markowi[1].

Dz 15 39Edytuj

Dz 15, 39 Doszło do ostrego starcia, tak że się rozdzielili: Barnaba zabrał Marka i popłynął na Cypr,

Po rozstaniu więc Paweł i Barnaba osobno już realizowali swoje strategie misyjne.

Dz 15, 40Edytuj

Dz 15, 40 a Paweł dobrał sobie za towarzysza Sylasa i wyszedł polecony przez braci łasce Pana.

Kościoły, które chciał odwiedzić Paweł zdominowane były przez Żydów i pogan związanych z synagogą, dlatego też Paweł dobrał sobie Sylasa, który należał do wspólnoty jerozolimskiej, w której cieszył się szacunkiem. Był przecież jednym z wysłanników i doręczycieli dekretu tzw. Soboru jerozolimskiego. Nadto posiadał rzymskie obywatelstwo.

Dz 15, 41Edytuj

Dz 15, 41 Przechodził przez Syrię i Cylicję umacniając miejscowe Kościoły.

„Zanim Paweł dociera do Likaonii, przemierza najpierw region Syrii i Cylicji, umacniając tamtejsze wspólnoty”[1]. J. Gać uważa, że Paweł szedł wolno, od miasta do miasta, nie zakładając, a umacniając gminy chrześcijańskie[2]. Można wnioskować, iż zauważył zależność wzrastania wspólnot w wierze od ich częstych odwiedzin[2].

Dz 16 1aEdytuj

Dz 16, 1a Przybył także do Derbe i Listry.

To, że Paweł z Sylasem docierają do likaońskich miast Derbe i Listry po Listrze i Cylicji wynika z tego, iż tym razem przywędrowali do nich od wschodu.

Dz 16 1b-3Edytuj

Dz 16, 1b Był tam pewien uczeń imieniem Tymoteusz, syn Żydówki, która przyjęła wiarę, i ojca Greka. 2 Bracia z Listry dawali o nim dobre świadectwo. 3 Paweł postanowił zabrać go z sobą w podróż. Obrzezał go jednak ze względu za Żydów, którzy mieszkali w tamtejszych stronach. Wszyscy bowiem wiedzieli, że ojciec jego był Grekiem.

Tymoteusz, drugi kompan Pawła w drugiej wyprawie misyjnej, był Żydem, ponieważ zrodzony został z Żydówki. Nie ma pewności, czy pochodził z Derbe, czy z Listry; na korzyść Derbe przemawiać może opis jego nawrócenia zgadzający się z innymi z tego miasta[1]. Dziwi, że wcześniej nie został obrzezany. Być może ojciec jego, Grek przecież, sprzeciwiał się obrzezaniu, a w tym czasie nie żył już. Jest też prawdopodobne, że nawrócił go sam Paweł podczas ewangelizacji w Likaonii[1]. Wracając do kwestii obrzezania, świadczy ona o nieustającej trosce Pawła o nawrócenie żydów, o usunięcie wszelkich przeszkód, które mogłyby stanąć temu na drodze. Oczywiście niewątpliwe są też wielkie wpływy judeochrześcijan w ówczesnym chrześcijaństwie i związana z nimi presja.

Dz 16, 4Edytuj

Dz 16, 4 Kiedy przechodzili przez miasta, nakazywali im przestrzegać postanowień powziętych w Jerozolimie przez Apostołów i starszych.

Trudno powiedzieć z pewnością, o jakie miasta chodzi; być może o Derbe, Listrę i Ikonium. Odnośnie zaś postanowień Jerozolimskich, czyli uchwał tzw. Soboru Jerozolimskiego, to miały one znormalizować stosunki między judeo- i etnochrześcijanami, między którymi wynikły spory względem przestrzegania praw żydowskich[1]. Problemy te świadczą zresztą o tym, że wspólnoty chrześcijańskie były w tym czasie mieszane, gdyby bowiem żyły oddzielnie, nie wybuchłby spór i nie potrzeba by było troszczyć się o podupadającą jedność wierzących. Nadto widać po tym, że element etnochrześcijański zyskiwał stale na znaczeniu.

Dz 16, 5Edytuj

Dz 16, 5 Tak więc utwierdzały się Kościoły w wierze i z dnia na dzień rosły w liczbę.

Najwyraźniej realizacja postanowień jerozolimskich powiodła się; rozwój chrześcijaństwa został zabezpieczony.

Dz 16, 6Edytuj

Dz 16, 6 Przeszli Frygię i krainę galacką, ponieważ Duch Święty zabronił im głosić słowo w Azji.

W tym miejscy rozpoczyna się właściwie druga wyprawa misyjna. Najprawdopodobniej Paweł z towarzyszami zamierzali wyruszyć z Antiochii Pizydyjskiej do azjatyckiego Efezu, by tam ewangelizować, Duch Święty tego wszakże zabronił. Dlatego udali się do Frygii i Galacji. Czy jednak głosili w tych miastach Słowo Boże? Nie jest to wykluczone, gdyż w Dz 18, 26 Łukasz pisze o uczniach z tych terenów[1].

Dz 16, 7Edytuj

Dz 16, 7 Przybywszy do Myzji, próbowali przejść do Bitynii, ale Duch Jezusa nie pozwolił im,

Zamierzeniom misjonarzy znów nie daje się zrealizować. Ważny ośrodek bityński z silną grupą Żydów nie staje się miejscem ewangelizacji ze względu na wolę Ducha Świętego. Jak więc widać, wyprawą kieruje nie Paweł, a sam Bóg, którego zamierzenia Apostoł wypełnia.

Dz 16, 8-9Edytuj

Dz 16, 8 przeszli więc Myzję i zeszli do Troady. 9 W nocy miał Paweł widzenie: jakiś Macedończyk stanął [przed nim] i błagał go: «Przepraw się do Macedonii i pomóż nam!»

Wizja proszącego o pomoc Macedończyka jest momentem zwrotnym. Prośba dotyczy niewątpliwie przynoszącej zbawienie ewangelizacji, a postać poganina znamionuje pewne przeniesienie akcentów, choć w dalszym ciągu, gdzie tylko to możliwe, Paweł będzie rozpoczynać głoszenie Słowa Bożego od synagogi[1].

Dz 16, 10Edytuj

Dz 16, 10 Zaraz po tym widzeniu staraliśmy się wyruszyć do Macedonii w przekonaniu, że Bóg nas wezwał, abyśmy głosili im Ewangelię.

W Troadzie do Pawła, Sylasa i Tymoteusza dołącza najprawdopodobniej Łukasz, gdyż od tej chwili relacje podawane są w 1. os. l.mn.[3] Jak pisze J. Glnilka, „wyruszenie apostoła Pawła w kierunku Macedonii i Achai, a tym samym do Europy, to wydarzenie najwyższej rangi w całej historii świata”[4].


Przypisy Edytuj

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Rakocy W., Paweł. Apostoł Żydów i pogan, Kraków 1997
  2. 2,0 2,1 Gać J., Z Jerozolimy do Rzymu. Śladami Pawła z Tarsu, Kraków 2008
  3. Langkammer H., Apostoł Paweł i jego dzieło, Opole 2001
  4. Gnilka J., Paweł z Tarsu, Kraków 2010