FANDOM


M023

Druga wyprawa misyjna Św. Pawła (49-52)

Na II wyprawę misyjną, która przypada na lata 49 - 52 św. Paweł wyrusza z Tymoteuszem, którego nazywa umiłowanym uczniem, i z Sylasem. Barnaba i Jan zwany Markiem oddzielają się od Pawła i płyną na Cypr. Ten podział nastąpił z powodu Marka, Barnaba chciał go zabrać w dalszą podróż, ale Paweł się nie zgodził. Dlatego ich drogi się rozeszły[1].

GalacjaEdytuj

Paweł ze swoimi nowymi uczniami przechodzi przez Frygię i krainę Galacji. Galacja składała się z plemion celtyckich osiedlonych w Galii, którzy w III p.n.e. dotarli do Azji Mniejszej. Początkowo byli podporządkowani królowi Pergamonu, później uzyskali niezależność. W I w. Galacja z Pizydią częścią Frygi wchodziła w skład prowincji rzymskiej. Stąd Misjonarze udają się do Troady.

MacedoniaEdytuj

Paweł ma wizję Macedończyka[2], który błaga go, aby ten przybył i im pomógł. Zaraz po tym widzeniu Apostołowie wyruszają do Macedonii.

FilippiEdytuj

Docierają do Samotraki, później do Neapolu, stamtąd do Filippi (miasto to słynęło z kopalni złota). W mieście tym spotykają Lidię - bojącą się Boga. Tytuł "bojący się Boga" przysługiwał osobom pochodzenia pogańskiego, którzy przyjmowali żydowski monoteizm, ale nie przestrzegali skrupulatnie prawa Mojżeszowego. Misjonarze zaproszeni przez Lidię, zamieszkują u niej przez kilka dni.

W Filippi Paweł, Sylas i Tymoteusz zostają osadzeni w więzieni, z powodu uwolnienia pewnej kobiety od złego ducha. Podczas pobytu w więzieniu ma miejsce cudowne nawrócenie się strażnika, który ich pilnował.

TesalonikaEdytuj

Kolejnym celem podróży jest Tesalonika. Dzieje Apostolskie mówią o trzech szabatach spędzonych w Tesalonice. Z treści pierwszego listu do Tesaloniczan dowiadujemy się jakie więzi łączyły Pawła z wiernymi tego miasta. Według 1 Tes 2, 9 Paweł pracował tam własnymi rękoma na utrzymanie siebie. Zarzucano mu także, że działa przeciw państwu. Po szczęśliwej ucieczce złość prześladowców zwraca się przeciw Jazonowi[3].

BereiaEdytuj

Bereia, to kolejne miasto gdzie głoszona jest Dobra Nowina, ale i tu nie doznają spokoju, są prześladowani przez Żydów z Tesaloniki[4]. Paweł zostawia Sylasa i Tymoteusza w Berei, a sam udaje się do Aten.

AtenyEdytuj

Ateny były otwarte na prądy filozoficzne i religijne. Tam też Apostoł wygłasza swą wielka mowę na Areopagu. Część osób odrzuca jego mowę, ale są i tacy, którzy się przyłączają. Z Aten Paweł udaje się do Koryntu.

Ateny w 146 r. przed Chr. były doszczętnie zniszczone. Dopiero w 44 r. po Chr. zostało ponownie odbudowane. W Koryncie urządzano igrzyska, które znacznie wpływały na rozwój miasta. Pobyt w Koryncie przypada na lata 51/52. Egzegeci twierdzą, że na ten czas przypada redakcja pierwszego listu do Tesaloniczan.

Z Koryntu Paweł udaje się do Efezu w towarzystwie Pryscylli i Akwili (judeochrześcijańska para małżeńska, która została wysiedlona z Rzymu w 42 r.)

KenchryEdytuj

W Kenchrach Paweł ostrzygł sobie głowę, bo złożył taki ślub.

Z Efezu Paweł płynie do Cezarei, odwiedza Jerozolimę i udaje się do Antiochi.

Tak kończy się II podróż misyjna [Dz 18, 18-22][5].



PrzypisyEdytuj

  1. Dz 15, 36-41
  2. Dz 16, 6-10
  3. Dz 17, 1-9
  4. Dz 17, 10-15
  5. Druga podróż misyjna św. Pawła [on-line]. [Dostęp: 15 stycznia 2012]. Dostępny w WWW: http://www.pawelbielsko.pl/patron.php